Het is wel ff weer zoeken, proberen, deleten en nog een keer proberen… We zijn bijna een jaar verder sinds ‘t laatste blogje… en ik ben ‘t een beetje verleerd!

Dit zijn de meest recente foto’s van Jonathan & Sebastijan.

Twee weken mei-vakantie, met dit weer is ‘t toch geweldig!? Het eerste week-end heeft Thomas (7 jaar) bij ons gelogeerd. Wel vier nachtjes. Sebas en Thomas vonden het geweldig, samen op xe9xe9n kamer slapen. Jammer was wel dat het spul ‘s ochtends om 07:00 uur weer wakker was. (Normaliter is dit, na tactisch plaatsen van autootjes naast ‘t bed, rond 8 uur…) Met z’n alleen naar de dierentuin zondag’s en dan ook nog ijs xe9n patat eten… Volgens mij vonden H.J. en ik ‘t minstens net zo leuk!

Er is al bijna weer een week voorbij, ja, Jonathan is twee. Hij werd er bijna verlegen van (let op: bijna): toe gezongen worden en al die aandacht! Vooral het snoepen was leuk. Minder was dat Jonte zijn gebakje aan de kant werd geschoven voor een vers kadootje… Zijn gezicht betrok, lipje begon pruilstand aan te nemen… Net op tijd werd de fout hersteld en kon, met een beetje hulp van de goede gever, xe9n het taartje gegeten worden xe9n het kadootje van z’n papier ontdaan worden!

En nu zijn we ons aan ‘t voorbereiden op ‘t eind van de mei-vakantie… Maar nxedet helemaal! We gaan, met de opa’s en oma, een weekje naar Parijs! Nou ja, vlak bij Parijs. Chernay la Ville. We zijn er al vaker geweest, iedere keer in een ander appartement. Inpak-lijstje is geprint, boodschappen voor onderweg al gedaan, de laatste was moet nog gedraaid worden… Spannend!

En daar staat weer een nieuw blogje…! Er is natuurlijk geen beginnen aan om de afgelopen eeh 1, 2, 3, …  4 maanden hier nog neer te tikken. Dus kort samen gevat: ‘t ging allemaal gewoon door, niets schokkends, geloof ik… We zijn goed en gezond ‘t nieuwe jaar ingegaan! O ja, Sebas gaat, sinds december, door ‘t leven zonder amandeltjes en H.J. heeft een midweek (zonder kalender weet ik al niet meer wanneer) in ‘t UMCG gelegen: geplande operatie aan z’n oor. Beide ingrepen zijn goed verlopen.  Nou, dat was ‘t eigenlijk wel…  Ik zal proberen ‘t niet weer zo lang te laten duren want wat is ‘t moeilijk om na zo’n lange tijd weer ‘n beginnetje te maken!!!

Het was nacht. En dus donker. Ik lag lekker te slapen in m’n warme bed. Ineens een kreet… Daarna nog een, gevolgd door een hoestbui. Mijn (inmiddels) geoefend oor herkende het geluid van onze jongste spruit. Deze was al een paar dagen niet lekker en alle 4 de hoektanden hadden afgesproken dat dit xf3xf3k een mooi moment was om, tegelijk, door te komen. Jonathan begon te huilen. Hij klonk heeel verdrietig. Mijn moederinstinct speelde op en ik spoedde mij, nog half in slaap, de trap af om het xe9xe9n en ander uit onze medicijnkast te trekken. Daar kwam iets tussen. (Mijn voet gleed van de, toch al niet al te brede, traptree…) De twee kleinste tenen van m’n rechtervoet besloten ineens niet verder mee te gaan en bleven achter de trapsteil hangen, terwijl ik de reis naar beneden op m’n billen afmaakte. Het resultaat? Alle twee tenen uitgescheurd en de grootste van de twee gebroken! Da’s raar beneden komen!! Hendrik Jan werd gelukkig wakker (hij slaapt normaal overal doorheen) en zorgde voor Jonathan. Toen die weer in slaap was vroeg Hendrik Jan zich toch wel af wat ik daar nog steeds onder aan de trap deed… Ik probeerde wanhopig mijn bewustzijn (en plas) vast te houden… Ik zal jullie de details besparen (boel bloed joh!). Mijn persoonlijke verpleger heeft mijn voet vakkundig verbonden en de volgende ochtend werd het vermoedenbevestigd: teen gebroken. Voor de steun werd m’n teen aan haar iets grotere zus getaped. En daar moet je ‘t dan mee doen.

We, mijn tenen en ik, zijn nu een week verder. Het gaat goed. Ik ben heel blij dat ik mijn eigen schoenen weer aan kan: ik liep de afgelopen week op van die instap-sloffen van Hendrik Jan. Echt geen kijk (bedankt voor ‘t lenen schat!).  Les van de maand oktober: beter gebroken je teen dan je been!

Mijn opa & oma zijn dood. Allebei, deze week, overleden.  De een wilde niet verder zonder de ander  en is er gewoon mee opgehouden. Ze waren, beiden, al jaren aan ‘t aftakelen. Oma was inmiddels zwaar dement en opa zag amper meer wat. Niet leuk oud worden. Opa had vorige week nog zijn heup gebroken en moest geopereerd worden en oma was afgelopen weekend opgenomen met een zware blaasonstekking, vocht achter de longen en, bleek later, een geperforeerde darm… Hoe slecht kan je het treffen… Oma is dinsdagavond overleden. Opa woensdagnacht. Ze zijn nu weer samen. Morgen gaan we (Roselie, Carmen en ik), met pap & Gonny afscheid nemen en maandag worden ze samen begraven.

Dit voorjaar vierden we hun diamanten bruiloft.

Sebastijan met Oma de Haan.

Zondag een uitje: de teddybeer-express maakte de 2de en laatste rit dit jaar en wij gingen mee. ‘t Was heel leuk, beetje warm, maar gezellig. Na ‘t keren van de locomotief in Veendam begaf de stoominjector het. Om een lang verhaal iets in te korten: we hadden een uur vertraging! De lol was er inmiddels een beetje af, Jonte was heeel moe (probeer je voor te stellen hoe dat klinkt…) en het was heel warm… Eenmaal thuis hebben we gewoon lekker geluierd, Jonathan in bed (dik 2 uur geslapen) en wij in en om het huis lummelen.

Maandag ochtend ging Sebastijan voor ‘t eerst naar school. Hij moet nog wel 4 worden (11 september gaat ‘t gebeuren) maar hij mocht direct beginnen. De ochtend vond hij wel lang duren, maar na thuis z’n broodje en beker melk (d’r in ‘gestampt’ door mama want-we-moeten-weer-op-de-fiets!) ging hij er met frisse moed weer tegenaan. We hebben nu 2 volle dagen en 1 ochtend (nog 2 ochtenden volgen, dan is de week vol) gehad, en ‘t valt me mee. Sebas gaat, tot nu toe, met veel plezier heen. Hij wil alleen niet gymen. Vanmiddag kwam hij met een briefje naar buiten: of de ouders gymschoentjes mee willen geven. Ik las het hardop voor en Sebastijan vertelde me direct dat hij geen schoentjes hoefde: hij gaat niet gymnastieken. Geen flauw idee waarom… hij wil niet.

Juli was toch wel heel bijzonder: Jonathan is gaan lopen, en hoe! Een kieviet is er niets bij. En ‘t is niet bij lopen gebleven: hij klimt ook nog! Als een echte berggeit: op een bijzettafel naast de box, op de eettafel (via Sebas zijn trip trap stoel) en op de terrasstoelen buiten: en niet gewoon gaan zitten… nee, als je staat zie je veel meer! Op een middag, het had die ochtend flink geregend, trof ik dit tafreel achter het huis aan: Sebas had zijn laarzen nog aan getrokken, Jonathan kende het bestaan van die dingen nog niet… 

En Sebas? Die fietst zonder zij-wieltjes! Hij heeft heel lang vol gehouden dat, als hij 4 jaar zou worden,  hij op miraculeuze wijze zou kunnen fietsen zonder zij-wieltjes. Hendrik Jan is toch maar met ‘m gaan oefenen. Iedere avond een half uur, 4 dagen lang…  En toen kon Sebas het helemaal alleen!

De vakantie is allang voorbij, wat zeg ik, al bijna vergeten! We hebben het wel heel leuk gehad. Vooral de eerste week. We zijn wezen kamperen in Heetveld (tussen de meren, bij Giethoorn/Vollenhove), bij opa Elias & oma Gonny. Een stuk van het weiland was af gezet (geiten en/of schaap niet welkom onder ‘t dekbedje) en daar stond, in no time, de vouwwagen met voortent geheel tot onze beschikking. (Jonathan sliep deze week in de werkkamer van oma, in ‘t ledikant .) Sebas vond ‘t allemaal heel spannend: slapen in een ‘tent’, de heeele week bij opa en oma en, als klap op de vuurpijl, een bezoekje van neef Thomas (6 jaar) en mama Carmen! Voor Thomas & Carmen werd ook een tentje op gezet, ‘t was ‘n echte camping! Lekker een week relaxen, beetje fietsen, varen en zwemmen. Mwoh, ‘t kon heel wat beroerder!

Hier moeten we het eerst mee doen! De rest van de vakantie zijn we (toch vooral H.J.) aan ‘t klussen geweest: de kozijnen moesten toch echt een vers likje verf, dakkappellen nodig in de was en zo waren er nog wat klussen die binnen gedaan konden worden i.v.m. de iet wat natte weersomstandigheden buiten…(en vrees niet, er is nog genoeg te klussen over voor een moment van verveling!) Inmiddels zijn we dus al weer ff aan ‘t werk.

Ik was al tijden bezig de achtergrond van onze weblog te veranderen… Heel simpel, was me vertelt.  Okxe9, ik heb nu eindelijk de puzzel opgelost: er miste een stukje, daarom lukte ‘t niet! Heb nog wel ff geduld, nu nog ‘t perfekte achtergrondje vinden. O ja, we hebben vakantie! Waren we ook wel aan toe. Ik in ieder geval.